The FrightfulAccountant 's Mourning Place...

Sneeuwlandschap

Ik wandel door het sneeuwlandschap.
Mijn thuisland.
Of dat was het toch ooit...
Gisteren is dood, vandaag is stervende en morgen zal misschien nooit geboren worden.
De zoete melancholie van de herfst heeft plaats gemaakt voor de wanhoop van de winter.

De sneeuw kraakt onder mijn laarzen.
De ijzige wind boort zich door het leder van mijn mantel.
Mijn handen zitten verkleumd in het leder van mijn handschoenen.
De vorst spot met mijn bevroren gezicht.
Nooit eerder was mijn wereld zo vijandig tegenover zijn prins...

Dit sneeuwlandschap,
bombastisch gedecoreerd met gestorven bomen en de graven van gestorven mensen,
is dit nu de plaats waar mijn dromen zijn geboren?
Zelfs de sterren hebben mij verlaten.
Ravenzwart, zo is de nieuwe hemel van mijn nachtmerrie.

En dan staat zij daar weer.
Nog steeds datzelfde dunne zwarte kleedje.
Nog steeds diezelfde blote voetjes op de ijskoude sneeuw.
Maar haar blik is niet meer dezelfde.
De kilheid in mijn ogen verteld me dat ik niets meer voor haar kan doen.

Mijn tranen zijn bevroren.
Net als die van haar.
Misschien wel het laatste wat ons nog met elkaar verbinden.
Hier in het midden van deze begraafplaats van gestorven dromen.
Hier in het midden van dit doodse sneeuwlandschap...

-Soren Danni-
14 augustus 2007 

Today it is snowing.
Today the wind is blowing.
Tomorrow I will cry.
Tomorrow something inside of me will die.

She is my Black Angel.
She is who I have lived for.
She is my Black Angel.
She is who I will die for.

I have believed that I could touch the sky.
I have believed that the dream would never die.
And now it’s al gone.
And now is everything done.

She is my Black Angel.
She is who I have lived for.
She is my Black Angel.
She is who I am dying for.

Everyday I wanted her.
Every night I dreamed about her.
She was my black angel.
And I was her lonesome stranger.

She is my Black Angel.
She is who I have lived for.
She is my Black Angel.
She is who I have died for.

Together we have created our Eden.
Together we have destroyed our Eden.
And now that everything is gone;
I am waiting for the night to come...


Soren Danni
The 11° of August, 2007 

Oorlogen zonder winnaars.

Hoor ze schreeuwen.
Een geluid dat uitsterft
in hels kabaal van geweerschoten en bominslagen.

Oorlogszuchtigen en slachtoffers van oorlogszuchtigen
nu allen samen verenigd
op een tocht zonder einde.

Wat voelden ze terwijl ze
hun pistolen en geweren vuur lieten spugen?
Pijn, haat, woede, angst, verdriet... allemaal te samen in één nachtmerrie.

Oorlogen zijn gevoerd en beëindigd nu.
De bommen opgebruikt, de geweren het zwijgen opgelegd.
Het zwaard zal vanaf nu nooit meer bloed laten vloeien...

Doch, een erfenis van bitterheid blijft achter.
Het pijnlijke stramien van te veel doodzondes op de netvliezen gebrand.
Oorlogen zonder winnaars, die hebben we gevoerd en verloren...

Soren Danni
31 Juli 2007 21:28

 

 

(Deze heb ik geschreven over wat ik had met ene persoon die me nog steeds zeer nauw aan het hart ligt.
Vandaagwas vast een een heel zware dag voor haar. Had constant zo iets van "ik wil haar bellen!", maar iedere keer toch ook zo weer iets van: "Nee, ze is op momenten als deze liefst alleen, hun haar dan ook die eenzaamheid."

Ik mis haar, zeker...

Ik vermoed dat ze alleen allicht beter af is. met mij een relatie hebben, dat is idd een oorlog. Vooral omdat ik constant met mijzelf in oorlog lig. Maarja, dat is nu eenmùaal wie ik ben...
Daardoor kan ik nietm et haar leven, maar anderzijds kan ik ook niet zonder haar leven...) 

Where do I take this pain of mine
I run but it stays right by my side

So tear me open and pour me out
There's things inside that scream and shout
And the pain still hates me
So hold me until it sleeps

Just like the curse, just like the stray
You feed it once and now it stays
Now it stays

So tear me open but beware
There's things inside without a care
And the dirt still stains me
So wash me until I'm clean

It grips you so hold me
It stains you so hold me
It hates you so hold me
It holds you so hold me
Until it sleeps

So tell me why you've chosen me
Don't want your grip, don't want your greed
Don't want it

I'll tear me open make you gone
No more can you hurt anyone
And the fear still shakes me
So hold me, until it sleeps

It grips you so hold me
It stains you so hold me
It hates you so hold me
It holds you, holds you, holds you
until it sleeps (x4)

I Don't want it want it want it want it want it
No

So tear me open but beware
There's things inside without a care
And the dirt still stains me
So wash me 'til I'm clean

I'll tear me open make you gone
No longer will you hurt anyone
And the hate still shapes me
So hold me
until it sleeps (x5)
 

Tijdstip op mijn pc is nu 2:41 am.

Vandaag zou ik normaal 6 maanden samen zijn met het meisje dat ik dolgraag zie...

Helaas, heeft onze relatie het net niet gehaald.
Even voor middernacht del aatste zaken besproken. Ikzelf starte het gesprek nog stijds met de ijdele (wan)hoop dat ze toch nog van mening was verandert en ze toch nog wou doorgaan. Heelaas...

We zijn beiden jong en we hebben noch een heel leven voor ons. Toen we elkaar ontmoette was het zowel buiten, als binnen in ons hart winter. Samen hebben we barre tijden mee gemaakt, maar ook samen heel mooie dingen gedroomd en gevoelt.

Heelaas wonen wij gewoon te ver uit elkaar. Een relatie die voornamelijk via msn gaat lukt zolang de zaken goed gaan, maar wanneer de zaken slecht gaan, en het onmogelijk is om dingen van man tot man uit te praten, dan is er niet langer een toekomst...

"Werken msn relaties niet?" Toch wel... Je leert de mensen op een andere manier kennen dan dat je ze in het echte leven tegen het lijf loopt. Je leert veel meer hoe ze vanbinnen zijn, en je gaat dat ook veel meer waarderen, in plaats van wat hen uiterlijk is.

Maar wil je dat die band ook een toekomst heeft, dan moet je tijdig overschakelen naar contact in het echte leven. En het is hier dat het in mijn geval is fout gelopen. Treinritten van meer dan ene uur om elkaar één middagje te kunnen zien... Hoe mooi zo'n middag ook is, het is gewoon ontoerijkend om een hele relatie te kunnen dragen.

Ik geloof niet in de vrije liefde. Wanneer ik een relatie aanga, is dat voorm ij bittere ernst. Aurélie, dat is de prachtige naam van de prachtige vrouw waar ik over praat, was het eerste meisje waarmee ik oo keen band had die je ook echt een 'goede relatie band' kan noemen. in mijn ogen was ze de enige ware voor mij en ik maakte zelfs al plannen om later met haar te trouwen...

Dat dit nooit zal gebeuren, doet mij diep van binnen ergens wel een onbeschrijfbare pijn. Anderzijds ben ik genoeg man van de wereld om te beseffen dat alles zijn prijs geeft. In het geval van mijn relatie met Aurélie, was de prijs gewoon niet langer te betalen.

Zonder het te willen deden wij elkaar pijn. We maakten ruzies over dingen die nergens ove gingen... Ikzelf geef eerlijk toe dat ik nogmaals een blzdzijde vol ruzie uit ons geschiedenis boek zou scheuren, om nog maar eens opnieuw te beginnen. Aurélie heeft echter het roer over genomen en gezegd: "Dit is genoeg geweest, we gaven het reeds een allerlaatste kans, nu moeten we maar de consequenties trekken."

Hoe pijnlijk het ook mag klinken, ik kan alleen toegeven dat ze gelijk heeft. Ikzelf had dit misschien nog maanden uit gehouden, maar Aurélie niet. En zoals het hoort in een goede relatie, moet er gehandelt worden in het voordeel van de persoon die zich in de meest nadelige positie bevindt. In dit geval was de hadeling dus het stopzetten. En hoewel ik mij op dit forum het imago aanmeet van een kille, strakke emotieloze bedrijfseconomist, heb ik deze zware beslissing niet zonder de nodige tranen genomen. Maar zoals Aurélie zelf ooit zei: "als de gevoelens pijn beginnen te doen, is het beter afscheid te nemen..."

Ik en Aurélie blijven vrienden. Ikzelf weet nog altijd niet of deze keuze goed of slecht is. Ik had me bij voorbaat al voorgenomen, dit in geval van scheiding, ik zeker niet op een vechtscheiding zou aansturen. Dat is pure verloochening en verkrachting van een geschiedenis vol liefde.
Van de ene op de andere dag uit het leven verdwijnen, of vrienden blijven? Bijde keuzes hebben zo hun voor- en hun nadelen. Vanop een afstand lijkt abrupt vertrek misschien wel dem eest correcte. bovendien word je op deze manier niet dagelijks geconfronteerd met de pijn van het verlies. Anderzijds, kiest men voor dit, dan gaat een gevoel van "waar was dit nu allemaal goed voor?" onherroepelijk aan je knagen. Aurélie en ik waren reeds digitale vrienden toen we verliefd op elkaar werden. Dus leek het mij beter gewoon opnieuw vrienden te worden.

Tijdstip is nu 3:10 am. Ik heb weinig zin om te gaan slapen, omdat ik weet dat de pijn en het verdriet zich dan over mij meester zullen maken.
Allicht kennen jullie wel de stappen van het rouwproces:
1. Ontkenning
2. Woede
3. Onderhandeling
4. Depressie
5. Aanvaarding

De eerste 3 stappen heb ik de voorbije dagen in behoorlijk tempo doorlaten. Nu zit ik in de 4de stap en ik zal daar ook wel ene tijdje in blijven. Ik ben van nature ook wel een redelijk zwaar moedig persoon.

In deze moeilijke periode van depressie, stel ik mij nu heel wat vragen.
Enerzijds vragen die direct slaan op mijn relatie: "Wat kon ik anders doen?", "Wat als ik was blijven zweigen?", "Is dit echt voor altijd?" , "Hield ze nietm eer van mij?", "Is dit allemaal mijn schuld?"...
En anderzijds ook vragen die veel meer gaan over "mijn toekomst".
"Hoe zal ik morgen de dag doorkomen?", "Zal ik ooit nog iemand vinden waar ik even veel van kan houden als van Aurélie?" , "Is het geen tijd voor radicale veranderingen in mijn leven?", "Zou ik liefde niet beter aan de kant schuiven en mij focussen op mijn studies?", "Nu ben ik helemaal alleen, had ik beter niet gezorgt voor een stabiele vriendenkring?",...

Veel vragen dus he...
Mja, mijn motto is altijd: "Gedane zaken nemen geen keer."
Er zullen misschien nog tijden komen, dat ik bij opwelling zo kwaad op Aurélie zal worden, maar ik weet dat zij ook maar heeft gedaan wat haar hart haar vertelde. En bij deze kan ik alleen maar zeggen dat er niemand schuld valt. Fouten die wij gemaakt hebben, waren vor ons persoonlijk vaak onvermijdbaar. en verder zijn wij gewoon wie wij zijn. En we zijn altijd onszelf gebleven, ondanks het feit dat we soms zelf niet wisten wie we waren.

Tijdstp 3:23 am. ik wil iedereen die dat deed (en wie Nederlands begrijpt, ik stel dit soort teksten liefst in mijn moedertaal op...) alvast bedanken voor het lezen van deze tekst. Ik bedank jullie voor jullie, de personen die op mijn Friends-list staan, begrip en mee-leven. Net zoals ik veel geef om Aurélie, geef ik ook véél om jullie. Ondanks dat ik jullie niet allemaal even goed ken...

Ik wens jullie verder nog een fijne zomer toe.
En nog héél vele geluk in het leven!

Vriendelijke groeten,

Soren

Mood:Heimwee, verdrietig...
Music:stilte